เมื่อผมกลับมา..เพียงครึ่งใจ
สวัสดีครับเพื่อน ๆ ทุกคน ยังจำก๊องแก๊งกันได้รึเปล่าครับ
กว่า 2 ปีแล้วสินะที่ผมไม่ได้แวะเข้ามาเขียนบันทึกเรื่องราวความเป็นไปในชีวิตเลยสักนิด อาจเพราะวันเวลาที่แปรเปลี่ยน เพราะชีวิตที่ซ้ำซากจำเจ หรือเพราะอะไรผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
เท่าที่จำได้ ถ้าใครเป็นแฟนตัวยงไดอารี่ของผมล่ะก็ เมื่อพูดถึงไดอารี่ที่ผมเขียนก็คงจะนึกถึงความหวานของไดอารี่คู่รักใช่มั้ยครับ แม้กระทั่งหน้าล่าสุดที่ผมเขียนไว้เมื่อ 2 ปีก่อนก็เช่นกัน ถึงมันจะเป็นไดอารี่หน้าสั้น ๆ ที่ไม่ค่อยมีเนื้อหาอะไร แต่ก็ยังพอมีความหวานปรากฎให้ได้เห็นกันอยู่บ้าง
หลังจาก 2 ปีที่ห่างกันไป วันนี้ผมกลับมาแล้วนะครับ แต่การกลับมาครั้งนี้ผมกลับเหลือเพียงแค่ครึ่งใจเท่านั้น ใจอีกครึ่งดวงของผมได้แตกสลายไปแล้วตั้งแต่วันที่ 21 มกราคม 2553 หลังวันเกิดของอดีตคนรู้ใจผมเพียงแค่คืนเดียว
ตั้งแต่วันที่คำว่ารักได้จากผมไป เหลือทิ้งเอาไว้เพียงความทรงจำ ที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ทำให้ปวดใจได้เสมอ แม้เวลาจะผ่านพ้นมาเกือบจะ 2 ปี แม้ความเหงา ความคิดถึง และความเจ็บปวดจะไม่ได้เข้ามารุมเร้าใจผมเหมือนเมื่อความรักจากลาผมไปใหม่ ๆ แต่ทุกวันนี้ผมก็ยังไม่สามารถมีรักใหม่ได้ และไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนที่ผมจะมีใครได้อีก หรืออาจจะไม่มีวันนั้นอีกเลยก็ได้
หากใครได้เคยมีความรัก รักแบบหมดจิตหมดใจ และหวังจะฝากชีวิตเอาไว้กับใครสักคน มีอนาคตและใช้ชีวิตร่วมกัน อยู่คอยดูแลและเป็นกำลังใจให้กัน เดินเคียงบ่าเคียงไหล่ทุกที่ทุกเวลา และหวังจะมีใครสักคนไว้กุมมือเมื่อยามแก่เฒ่า คุณเองก็อาจจะเข้าใจได้ดีว่าผมรู้สึกอย่างไร เมื่อความรักที่เคยวาดฝันไว้กลับไม่เป็นเช่นนั้น ความรักที่ถูกคนรักหักหลัง ความเจ็บปวดที่ได้รับ เมื่อรักแรกและรักเดียวที่เคยมีถูกทรยศ บาดแผลที่ได้รับมันยากเกินจะเยียวยา ทุกวันนี้เราไม่อาจเป็นได้แม้เพียงเพื่อนหรือคนรู้จัก เมื่อเราต่างกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีตัวตนในสายตาของกันและกัน แล้วใครล่ะจะเสียใจ ถ้าไม่ใช่คนที่ถูกทิ้ง
หลังจากนี้ไป ผมคงต้องรู้จักการใช้ชีวิตเพียงลำพัง อยู่และมีความสุขได้แม้ไม่มีใครข้างกาย แต่ผมจะทำได้ดีสักแค่ไหนกัน ผมควรจะทุ่มเทให้กับชีวิตส่วนตัวและความฝันของผมให้เต็มที่สินะ หวังว่าวันหนึ่งเมื่อผมไปถึงปลายทางแห่งฝันได้ จะยังมีคนคอยอยู่เคียงข้างและร่วมแสดงความยินดีกับผมด้วยนะครับ
ปล. รักเธอนะ ไดอารี่ของฉัน
นสพ.เส็ง เป็นหม้ายแต่วัยเยาว์
20 ต.ค. 2011 เวลา 22:08 น.
เเล้วมันจะผ่านไปเสมอ...
^
ขอบคุณครับ ><
ดีใจที่ได้เจอคนเขียนไดอารี่หน้าเก่าที่เคยรู้จักกันนะครับ ^^
ปล.เรื่องเรียนเป็นไงบ้างคะ สรุปยังเรียนอยู่รึเปล่าเอ๋ย
อย่างไรเราก็ต้องเดินหน้าต่อไปเนอะ :)
นานแล้วพี่เส็งเคยมาเม้นท์ให้วันนั้นดีใจมากเลย ฮ่าๆๆ ^^
คิดเสียว่ากลับมาดูแลตัวเอง หลังจากที่ดูแลคนอื่นและให้คนอื่นมาดูแลนานพอสมควรแล้ว
ไม่ได้สนิทชิดเชื้อ แต่แอบติดตามไดอาีรีสมัยหวานอยู่บ่อย ๆ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
(^____________^ ) ,,